Artikel: De Correspondent

Festivals zijn niet be20150630-223 Rianne van der Molenpaald een feest voor de natuur. Platgetrapte natuurgebieden, bergen afval en een gigantische hoeveelheid energieverbruik.Voor De Correspondent schreef ik een artikel over hoe Welcome To The Village in Leeuwarden dat helemaal anders wil doen. En hoe de innovaties die tijdens dat festival gedaan worden, de wereld kunnen verbeteren.

 

Nieuws: Bijlage Baby

special-2

Vandaag bij Metro: de bijlage Baby van Rhijnvis Media. Ik interviewde een zwangere Monique Smit en schreef artikelen over hoe je met kruiden de zwangerschapskwalen te lijf kunt gaan, wat kraamzorg betekent voor een kersverse moeder, hoe je het beste speelgoed uitkiest voor je baby en wat je allemaal moet regelen tijdens de zwangerschap én vlak na de geboorte.

Update

Het lijkt allemaal behoorlijk rustig op deze website, maar achter de schermen wordt hard gewerkt. In de komende maanden zullen flink wat artikelen van mijn hand verschijnen in diverse media en sinds april ben ik hoofdredacteur van Visus. Dit vakblad over optometrie maakt momenteel de stap van ‘hard copy’ naar een digitaal tijdschrift. Een spannend proces. Maar daarover later meer…

Artikel: Ernst Jansz

SPM 1-2015 cover

Dertig jaar geleden raakten hordes tienermeisjes van de kook als Ernst Jansz (66) ergens in het openbaar verscheen, nu werkt hij in alle rust aan zijn derde autobiografische roman. En musiceert hij. ‘Tot mijn dood toe wil ik muziek blijven maken.’ 

Lees mijn hele artikel hier

Portretten: Bejaarde hipsters

VoorkantADMagazine

Bloemetjesjurken, versleten pakken en een leven achter de geraniums? Heel wat oudere Nederlanders moeten er niet aan denken. Deze bejaarde hipsters bewegen zich stijlvol door hun overvolle levens. 

Egberdien (90-plus) vindt het nog altijd jammer dat er maar 24 uur in een dag zit, Mathilde (71) struint het liefst alle salsafeestjes af en Willemien (73) wil graag via FaceTime of Skype geïnterviewd worden. Alledrie staan ze midden in het leven, net als heel wat andere heren en dames die de 65 gepasseerd zijn. ,,Ouderen van nu zijn helemaal niet saai en grijs.” Lees verder op Blendle, de pdf’s volgen later.

 

 

Zeer Kort Verhaal: Pijn

zweep‘Is het je eerste keer?’, vroeg hij. Zijn blik was ernstig. Boven zijn mond rolden een paar piepkleine zweetdruppeltjes. Ik knikte. Vandaag zou ik me overgeven. Dat prachtige golvende donkere haar, het baardje van twee dagen en de zachte blauwe ogen; alles aan hem voelde vertrouwd. Het kan een beetje pijn doen, zei hij. Heel even was zijn blik vol medelijden, maar in zijn ogen flakkerde iets. Weer knikte ik. Hij aarzelde niet meer en stootte naar binnen. Het was alsof een splinternieuw aardappelschilmesje zich in mijn lichaam boorde. Mijn lijf schokte en verkrampte, maar hij had er geen aandacht meer voor. Hij ging door, terwijl de piepkleine zweetdruppeltjes boven zijn mond zich razendsnel vermeerderden. Hij ging erin en eruit. Erin. Eruit. Het was alsof het uren duurde. Eindelijk was hij klaar. Vanuit zijn tenen kwam een diepe zucht. Vaag zag ik een sardonische grijns verschijnen. De tranen sprongen in mijn ogen terwijl ik probeerde te staan. ‘Ga maar,’ zei hij en hij lachte. Ik liep naar de deur. Wreef over mijn kaak en kon alleen maar denken: ‘De volgende keer neem ik een verdoving.’

Zeer Kort verhaal: De paden op

Afbeelding_13

Ze ging aan tafel zitten en voelde hoe het zweet vanaf haar oksels naar beneden gutste. Een wat oudere dame met grijs, krullend haar keek haar vragend aan. ‘Laat haar alstublieft niets zeggen,’ bad Noortje in stilte. De vrouw draaide van haar weg en verdiepte zich weer in de Libelle. Zelf bleef ze roerloos zitten. Frunnikte wat aan haar groene baret en staarde voor zich uit. Een studentikoos type met een uilenbrilletje naderde. Even leek het alsof hij naast haar ging zitten, maar gelukkig schuifelde hij voorbij. De dame keek weer. ‘21,22,23,’ telde Noortje in gedachten. Toen ze bij 60 was, stond ze op. Snelwandelend ging ze naar de uitgang. Ze was weer onder de mensen geweest. Haar psycholoog zou trots op haar zijn.

Zeer Kort Verhaal: Wanhoop

NAGO02_MVC-48628_XHij leek een brok in zijn keel te hebben. Zijn armen hingen langs zijn lichaam. Net zo futloos als het grijze haar dat net over zijn oren viel. ‘Ga je echt weg?’, vroeg hij. Monique knikte. Ze was mooi. Lang blond haar, eindeloos veel sproetjes, slank en met pronte borstjes. Hans pakte haar hand. ‘Betekent dit dat ik je nooit meer zie?’ Hij liet de zware posttas van zijn schouder glijden. Keek haar nog eens indringend aan. ‘Hoe lang kennen we elkaar nu eigenlijk? Vijf jaar?’

Monique knikte weer. ‘Zoiets’, mompelde ze. Langs Hans heen, keek ze naar de lange rij die zich achter hem vormde. Daarna richtte ze zich weer op het vlezige gezicht, de duidelijk ongewassen haren en de pukkel op zijn kin. Hij pakte nu haar beide handen vast. Ze durfde zich niet los te rukken. ‘Jij bent het lichtpuntje op mijn dag. Ik zal je vreselijk missen, wist je dat?’ Monique negeerde de vraag. In een opwelling van moed had ze haar handen toch losgetrokken en pulkte nu ongemakkelijk aan haar oorbel. ‘Eh Hans, er staat een rij.‘

Hij keek verschrikt om. Zag de lange rij en verontschuldigde zich. ‘Dan ga ik maar. Ik kom nog wel eens langs op het postkantoor in IJsselstein.‘ Monique glimlachte ongemakkelijk. Terwijl Hans zich omdraaide en de volgende klant naar de kassa liep, appte ze snel haar vriendin. ‘De creep is weer geweest. ZO’N PSYCHO!!! Enne, jij komt wel op mijn sweet sixteen toch?’