ZKV: Onzichtbaar

ONZICHTBAAR

PartyPoopers

Het was zo’n typisch feest. Iedereen sloeg elkaar op de schouders en deed alsof dat prettig was. Haar vader had alle vrouwen uitbundig gezoend. Dat ging zij niet doen. Ze focuste zich op de steentjes onder haar. Kinderkopjes, heetten ze niet zo? Niemand zag haar. Geconcentreerd bleef ze kijken naar de grond.

Het was eigenlijk heel simpel. Ze moest gewoon rechts langs het gezelschap lopen. Nergens op reageren en via de zijdeur naar binnen. Met een beetje geluk had niemand het door. Nog vijf meter tot de deur. Nog vier. Nog drie. Opeens werd ze bruut omver gelopen. “Kaylie, lieverd!”. Onder haar kin voelde ze opeens een bekende worstenvinger. “Ja, jij bent het!”, grinnikte Vadsige Victor, één van haar vaders oudste vrienden. Twinkelend keek hij haar aan.

De angst kwam in de vorm van haar net verorberde broodje rookworst in haar omhoog. Hij gaf haar een knipoog, voordat hij bulderde: “Kijk nou toch eens allemaal, Kaylie heeft haar haren blauw geverfd. Is ze niet prachtig?” Terwijl ongeveer elke aanwezige zich omdraaide en naar haar staarde, braakte ze de met maagsappen vermengde rookworststukjes en broodkruimels over Victor heen. Ze had er weer een succesvolle feestervaring bij.

Zeer Kort Verhaal: Pijn

zweep‘Is het je eerste keer?’, vroeg hij. Zijn blik was ernstig. Boven zijn mond rolden een paar piepkleine zweetdruppeltjes. Ik knikte. Vandaag zou ik me overgeven. Dat prachtige golvende donkere haar, het baardje van twee dagen en de zachte blauwe ogen; alles aan hem voelde vertrouwd. Het kan een beetje pijn doen, zei hij. Heel even was zijn blik vol medelijden, maar in zijn ogen flakkerde iets. Weer knikte ik. Hij aarzelde niet meer en stootte naar binnen. Het was alsof een splinternieuw aardappelschilmesje zich in mijn lichaam boorde. Mijn lijf schokte en verkrampte, maar hij had er geen aandacht meer voor. Hij ging door, terwijl de piepkleine zweetdruppeltjes boven zijn mond zich razendsnel vermeerderden. Hij ging erin en eruit. Erin. Eruit. Het was alsof het uren duurde. Eindelijk was hij klaar. Vanuit zijn tenen kwam een diepe zucht. Vaag zag ik een sardonische grijns verschijnen. De tranen sprongen in mijn ogen terwijl ik probeerde te staan. ‘Ga maar,’ zei hij en hij lachte. Ik liep naar de deur. Wreef over mijn kaak en kon alleen maar denken: ‘De volgende keer neem ik een verdoving.’

Zeer Kort verhaal: De paden op

Afbeelding_13

Ze ging aan tafel zitten en voelde hoe het zweet vanaf haar oksels naar beneden gutste. Een wat oudere dame met grijs, krullend haar keek haar vragend aan. ‘Laat haar alstublieft niets zeggen,’ bad Noortje in stilte. De vrouw draaide van haar weg en verdiepte zich weer in de Libelle. Zelf bleef ze roerloos zitten. Frunnikte wat aan haar groene baret en staarde voor zich uit. Een studentikoos type met een uilenbrilletje naderde. Even leek het alsof hij naast haar ging zitten, maar gelukkig schuifelde hij voorbij. De dame keek weer. ‘21,22,23,’ telde Noortje in gedachten. Toen ze bij 60 was, stond ze op. Snelwandelend ging ze naar de uitgang. Ze was weer onder de mensen geweest. Haar psycholoog zou trots op haar zijn.