Blog: kinderfeestjes

KINDERFEESTJES

IMG_2095

‘Uitnodigingen voor kinderfeestjes mogen bij ons niet meer in de klas worden uitgedeeld’, vertelt een vriendin, moeder van een kleuterzoon. Het zou volgens de schoolleiding toe leiden dat kinderen die niet uitgenodigd worden, zich buitengesloten voelen. ‘Wat vind jij daar nou van?’, vraagt ze, alsof ik één of andere goeroe op het gebied van opvoeden ben.

Ik heb een minimum aan opvoedkundige kennis, maar geniet er van om ongefundeerde meningen te verkondigen. ‘Het is natuurlijk belachelijk,’ begin ik. ‘Het hele idee van een kinderfeestje is dat niet iedereen uit de klas uitgenodigd wordt. En natuurlijk is het treurig voor Chianti of Storm als ze nooit worden uitgenodigd, maar hun verdriet zal niet minder zijn als het uitdeelmoment elders is. Kleuters gaan echt niet de rest van de dag voor zichzelf houden wie wel en niet is uitgenodigd. Sterker nog, in de meeste gevallen schreeuwen ze het van de daken. Niet uit wreedheid, maar simpelweg omdat ze nog niet zo bezig zijn met de gevoelens van een ander. Knappe juf of meester die dat helemaal weet te voorkomen.’ De vriendin in kwestie knikt.

Samen concluderen we bovendien dat teleurstellingen nu eenmaal bij het leven horen. Dat je daar groot en sterk van wordt. En dat kinderen met alleen maar prettige ervaringen wel eens heel hard kunnen schrikken als ze later in de realiteit terecht komen. Voor de meeste ouders zal dat idee geen groot nieuws zijn. Maar net als in de Disney-film Inside Out wil bijna iedereen dat zijn of haar bloedje alleen maar positieve ervaringen heeft. En, hoe verschrikkelijk ook, zelf ben ik geen haar beter.

Want zou het niet heerlijk zijn als die meiden van ons gewoon zorgeloos door het leven blijven trippelen? Natuurlijk en daarom is het spannend op de dag dat in de klas allemaal meisjes met een roze envelopje rondlopen. Eén van hen is jarig en deelt haar kaartjes uit. Zo te zien zijn alle meiden van groep 2 uitgenodigd. Ik zie mijn M. kijken. Liggen daar nou nog kaartjes of wordt ze niet uitgenodigd? Terwijl de dolenthousiaste jarige door het klaslokaal stuitert, loopt ze minstens tien keer langs

M. kijkt steeds even op, maar ziet dat er niets komt. Uiteindelijk zucht ze en pakt een puzzel. De bel gaat. Op de gang zie ik dat alle kinderen inmiddels aan hun tafeltjes zitten. Moedig is M. aan het puzzelen, al druipt de teleurstelling van haar gezicht. Net voor ik weg wil lopen staat de jarige op. Alsnog schuift ze een uitnodiging onder de neus van M. Een glimlach breekt door. En ik weet: teleurstellingen mogen dan bij het leven horen, het blijft fijn als ze voorkomen worden.