Zeer Kort Verhaal: Pijn

zweep‘Is het je eerste keer?’, vroeg hij. Zijn blik was ernstig. Boven zijn mond rolden een paar piepkleine zweetdruppeltjes. Ik knikte. Vandaag zou ik me overgeven. Dat prachtige golvende donkere haar, het baardje van twee dagen en de zachte blauwe ogen; alles aan hem voelde vertrouwd. Het kan een beetje pijn doen, zei hij. Heel even was zijn blik vol medelijden, maar in zijn ogen flakkerde iets. Weer knikte ik. Hij aarzelde niet meer en stootte naar binnen. Het was alsof een splinternieuw aardappelschilmesje zich in mijn lichaam boorde. Mijn lijf schokte en verkrampte, maar hij had er geen aandacht meer voor. Hij ging door, terwijl de piepkleine zweetdruppeltjes boven zijn mond zich razendsnel vermeerderden. Hij ging erin en eruit. Erin. Eruit. Het was alsof het uren duurde. Eindelijk was hij klaar. Vanuit zijn tenen kwam een diepe zucht. Vaag zag ik een sardonische grijns verschijnen. De tranen sprongen in mijn ogen terwijl ik probeerde te staan. ‘Ga maar,’ zei hij en hij lachte. Ik liep naar de deur. Wreef over mijn kaak en kon alleen maar denken: ‘De volgende keer neem ik een verdoving.’