ZKV: Onzichtbaar

ONZICHTBAAR

PartyPoopers

Het was zo’n typisch feest. Iedereen sloeg elkaar op de schouders en deed alsof dat prettig was. Haar vader had alle vrouwen uitbundig gezoend. Dat ging zij niet doen. Ze focuste zich op de steentjes onder haar. Kinderkopjes, heetten ze niet zo? Niemand zag haar. Geconcentreerd bleef ze kijken naar de grond.

Het was eigenlijk heel simpel. Ze moest gewoon rechts langs het gezelschap lopen. Nergens op reageren en via de zijdeur naar binnen. Met een beetje geluk had niemand het door. Nog vijf meter tot de deur. Nog vier. Nog drie. Opeens werd ze bruut omver gelopen. “Kaylie, lieverd!”. Onder haar kin voelde ze opeens een bekende worstenvinger. “Ja, jij bent het!”, grinnikte Vadsige Victor, één van haar vaders oudste vrienden. Twinkelend keek hij haar aan.

De angst kwam in de vorm van haar net verorberde broodje rookworst in haar omhoog. Hij gaf haar een knipoog, voordat hij bulderde: “Kijk nou toch eens allemaal, Kaylie heeft haar haren blauw geverfd. Is ze niet prachtig?” Terwijl ongeveer elke aanwezige zich omdraaide en naar haar staarde, braakte ze de met maagsappen vermengde rookworststukjes en broodkruimels over Victor heen. Ze had er weer een succesvolle feestervaring bij.